Blog

bichería en origami!

insetos que voan en origami!
teño a casa chea de avellas, moscas da fruta e xoaniñas que viñeron onte conmigo e volverán o sábado ó Pazo da Cultura de Pontevedra.

Por certo, a estas alturas xa podo dicir que son amiguísima de Orbil, encántame, é tan bo lobo, tan agarimoso, tan guapo! Ains!

Ala, deixovos que teño a bichería toliña pola casa!

ourizos

fai unhas semanas conteivos que fun a pasear e deume por apañar…

so unha rapaza adiviñou que apañara.

Pois apañei ourizos, blanquiños e sen pinchos, fermosos e delicados como boliñas de papel ou cubiños de origami. pensei en facer algo con eles, que quedaran para sempre na miña memoria e preto de min e pensei en facer unha peza única con eles, que xa está en proceso.

máis non podía quedar solo niso, tiña que tentar facer de aquel intre fermoso algo máis e tomei estes instantes como insiración para uns novos cadros mimadriña, que sei que a Elena Fabeiro lle van gustar, e jajaj non tedes nin idea cal vai ser o resultado! 😉

ai lalelo ai lalalá

Estas cousas pasan nos#obradoirosmimadriña sen querer, e eu namoro, moito!

ai lalelo ai lalalelo ai lalelo!
así traballamos!
hoxe conteilles que onte viñeron os meus amigos de cuatropececitos.com a Sardiñeiro e que eles dende Cabanas fan paisaxes mariñeiras con madeiros de deriva, cunhinchas… Gustoulles moito a idea, ademáis na nosa praia chegan moitos residuos que podemos convertir en bonituras!
ai lalelo ai lalaleo ai lalalá!

e así traballamos e así de bonitos quedaron os nosos veleriños!

apañando ou como me marcaron as clases de pre-tecnoloxía na exb ;)

sempre fun de apañar, ir coleccionando cousas, acumulando e despois facer composicións. recordades cando no colexio facíamos composicións con garavanzo, lentellas, palillos, pinzas… pois de aí veñen as orixes de mimadriña, non credes?

A min as clases de manualidades ou pre-tecnoloxía da exb deixáronme pegada, eu adoro ir pegando cousiñas, imaxinade cando fun de excursión a illa da toxa e vin unha igrexa con centos de cunchas pegadas.

Abríuseme un mundo de posibilidades!

na adolescencia deume por percorreras praias, en busca de tesouros que coleccionar, primeiro deume polas conchas e as pedras, xa fai anos diso! despois polos púas e os madeiros, pasei polos plásticos e as cordas tamén.

co tempo e as cousas vividas, xa máis crecida, caín na conta que o resultado quedaba ben curioso, pegando unhas barquiñas depapel…. o resto da historia xa a coñecedes.

pero desta vez deume por apañar na praia do ézaro….

alguén adiviña que apañei fai unhas semanas no Ézaro?
Quen adiviñe primeiro, leva un premio mimadriña querida! Podes deixa ra túa resposta aquí ou a través do facebook!

Moita sorte!

Xa ensinarei o vídeo co resultado final! 😉

as criaturas de Theo Jansen

fai anos que coñecín ao artista theo jansen, gracias a un anuncio de unha marca de coches, e dende aquela de vez en cando entro na rede a buscar que foi del, que é del e das súas criaturas de praia “strandbeest” ou a escoitar algunha das súas entrevistas e artigos como este do New Yorker.

Sinto tal fascinación polo traballo deste artista, pola beleza, traballo e estudio que fai isto posible, que o único que podo pensar é que é esta unha admiración como a de sentarme na area en rostro e ver coma se moven as ondas do mar, ou como o vento move a area ou a vexetación dunar. a mesma admiración como a de creer neste tipo de milagres.

nestes días duros de friaxe e de mediocridade, preciso pasear un rato entre as criaturas de praia, para creer que as cousas fermosas, brillante e extraordinarias aínda son posibles.

Theo Jansen na wikipedia

Web de Theo Yansen

Andoa darlle voltas, como falarlle á rapazada destas criaturas! Se tedes unha idea, contádeme.

defenderme

Fai tempo que non me sento na cama coa tranquilidade da noite a escribirvos. fai tempo que non o fago coma antes e fai tempo que tomei certa distancia do blog. ë como si o vira dende lonxe, como se estivera eu moi lonxe, como si dende a miña ventá o deixara ir polo mar, como unha barquiña de papel empuxada polo vento, polas mareas e con pouco que facer, pequeniña de min.

É como esa fermosísima imaxe das criaturas de Theo Jansen correndo pola praia. Nun intre vos falo del!

A pesar de todo, sinto un profundo amor polo blog, ás veces ata o vexo demasiado fermoso, dubido ás veces que ata saíra de min e teño medo volver atrás e ler todo o que sucedeu nel. teño hoxe a sensación de que para salvalo, para salvarme destes meses de golpes, teño que volver a él, primeiro como lectora e observadora, e despois… despois o que suceda.

levo un tempo así, sen máis tempo que para defenderme, sobrevivir e tentar poñer toda a miña concentración en defender o que son o que fago e o que soño. Sería unha longa historia que contar, sería ata tedioso ter que recontalo e revivilo, sería ata contraproducente para a supervivencia do meu manifesto, de feito, xa teño na cabeza un terceiro manifesto despois do primeiro e do segundo ( razóns para non vender), quizais un día destes o poña aquí, pasou o tempo de defenderme,  agora toca o tempo de refacerme, relerme e volver a soñar.

que poder , pódese, aínda que coste de carallo! jajajaja

que facer cas ramiñas da poda

Moito granizo e moitas folerpas de neve caeron estes días! Menos mal que no colexio de Sardiñeiro xa fixemos a poda coa lúa da semana pasada, e así estes días ao quentiño podemos facer por exemplo estas estreliñas!

Aquí tedes a fota da estrela de Marta, con catro anos aínda non sabe atar os cordón dos zapatos, nin abrocharse a bata que ten no cole, pero aos poucos fixo esta marabilla!

Da un pouco de choio facelas, confeso que eu axudeille un pouco, pero é unha peza sinxela, fermosa e na que solo precisades ramiñas e fío ou cordón dos chourizos!

Se facedes unha, compartide conmigo unha fotiño de como quedou!
Aperta!

as sardiñas das nenas e nenos de Sardiñeiro

Hoxe faleille do concurso de sardiñas de Lisboa e ata das andoriñas de porto! Xa sabedes polo que se decidiron verdade? Os nenos e as nenas do Sardiñeiro fixeron Sardiñas!Neste blog moito teño falado da tradición conserveira do meu pobo, e de como as sardiñas marcan ata o nome do pobo, o patrón e o territorio.
Sempre,cada curso, dende o 2014 que empecei con meus obradoiros extra escolares no colexio de Sardiñeiro, sempre algo facemos cas sardiñas.

Eu estou empezando a pensar que en Sardiñeiro hai unha canteira creativa moi importante e con este potencial, algo grande para o pobo podería facerse! De broma digo ás veces que enchería a única rotonda de barquiñas de papel ou faría unha sardiña xigante coa cativada. De repente ata creo que algunha destas sardiñas podería gañar o concurso das festas de lisboa.
E estas son as sardiñas das cativas e cativos de 3 e 4 anos, como serán as de maña cos máis grandes?
Viva a escola mimadriña querida!

Por certo están feitas de arcilla branca!

Un traballo feliz de Frank Buschmann

Con este título, “Un trabajo feliz”, como non vou falar desta curta e sobre todo de Frank Buschmann, un ebanista alemán que dende fai poucos meses veu crear fogar e creará escola a poucos quilómetros, da miña casa e taller, en Corcubión.

Descubrín a Frank, gracias a boa amiga Begoña Fontela, e o namoramento foi instántaneo, todo o que dicía na reportaxe que a mesma Begoña realizou para a TVG era moi recoñecible para min, forma parte do meu ser e pel, do manifesto mimadriña.

Facer o que a ún lle gusta, deixar o que non sentimos atrás, apostar polo que verdadeiramente importa, eso que tanto estamos escoitando nos derradeiros meses en artigos como o de Angeles Caso e Kireei, pero que en realidade sempre estivo aí, habitando o sentido común.

O dito, xa sabedes ben dabondo os e as que seguides o blog a que me refiro, e xa sabedes dabondo por que me gusta este Traballo feliz de frank, pura poesía, puro traballo feito cas mans, fermoso e sinxelo, tedes o seu traballo na web do seu proxecto ou marca ( xa sabedes que non me gusta falar de marcas, senón de proxectos ou persoas) WOODWORKS BUSCHMANN BELLA

 

Podedes saber máis detalles neste artigo do xornal dixital Que pasa na costa e aí atopades ademáis a entrevista que Begoña e Xosé lle fixeron na TVG.

Bicos

Xa sabedes de quen vou ser alumna neste 2016, 😉

soñade e xogade

Ola, non quería que rematar este 2015 sen escribirvos unhas letras.

Dende o 2012 mimadriña vai facéndose pouco a pouco, moi paseniño,aprendendo polo camiño, dereitiña ás veces e outras con algunha que outra viravolta. Este ano 2015 foi especialmente importante, tiven moito traballo e tamén tiven a oportunidade de poder escoller e facer o que máis me gusta, e iso para min ten moito, moitísimo valor.

Tamén foi o ano de prender con moitísima ilusión un novo proxecto a longo prazo na miña Costa da Morte, etel&pan, que tantas alegrías nos deu aos poucos de nacer e nos sigue a dar, pero que tamén mostrounos a cara menos optimista do lugar e a sociedade na que vivimos.

Nunca tiven tantos plans para un novo ano, o 2016 virá cargadiño de moitas horas de traballo para ver como medran tanto mimadriña como etel&pan, e quizais, nunca se sabe, prendan novas cousas. O bo de vivir na Costa da Morte, a pesar de todo, é que está chea de oportunidades e cousas por facer e refacer, así que eu seguirei soñando e xogando!

Deséxovos o mesmo para vós neste 2016, soñade e xogade

Uso de cookies

Este é o común texto legal que informa que este sitio web utiliza cookies para que vostede teña a mellor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando o seu consentimento para a aceptación destas galletiñase e a aceptación da política de cookies ACEPTAR